Venbaa Or aRimuham
Sunday, April 06, 2003
  வெண்பா ஓர் அறிமுகம் - பகுதி 3

மாத்திரை நோக்கி ஒரு யாத்திரை
=========================


கையோடு கைசேர்க்கும் காலங்களே
கல்யாண சங்கீதம் பாடுங்களே(ன்)


இந்தப் பாட்டைக் கேட்டிருக்கிறீர்கள். வாணி ஜெயராம் பாடினதா? மறந்துவிட்டது. எந்தப் படம், எப்போது
வந்தது, யார் பாடினது எல்லாம் மறந்துவிட்டது. துள்ளும் இசையோடு, இளமையான எண்ணத்தோடு இந்த வரிகள் மட்டும்
நினைவில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.


எழுதியிருக்கும் போது சுவையில்லாமல், blandஆக இருக்கின்ற இந்த வரிகள், பாடும் போது எவ்வளவு உணர்ச்சிக்
கலவையாக வந்திருக்கின்றன என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். எப்படிப் பாடுவார்? கொஞ்சம் நினைவுபடுத்திப்
பார்க்கலாமா?


கையோஒடு கைசேர்க்கும் கா pause லங்களே
கல்யாஅண சங்கீஇதம் பாடுங்களே(ன்)


கா இடைவெளி லங்களே என்று ஒரு சொல்லை இரண்டு துணுக்குகளாகப் பிரிக்கிறார். கவனித்திருப்பீர்கள். ஏன்
அப்படிப் பிரிக்க வேண்டும்? காலங்களே என்று ஏன் சேர்த்துப் பாடக்கூடாது? 'அப்படிப் பாடினாத்தான் சரியா
வரது' என்று சங்கீதக்காரர்கள் சொல்வார்கள். அவர்களால் இசையை மொழியின் பதத்துக்கு மாற்றித் தர
முடியவில்லை. அதற்கான கருவிகளை அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை என்பதுதான் பெரும்பாலும் காரணம்.
அவர்களிடத்தில் கருவிகள் இல்லாமல் இல்லை. அந்தக் கருவிகளை இசைக்கு மட்டும் பயன்படுத்திக்கொள்வார்கள்.
எதை இசைக்கிறார்களோ அதற்குப் பயன்படுத்த மாட்டார்கள்; தயங்குவார்கள். ஓரிடத்தில் பயின்றதை
இன்னோரிடத்தில் பயன்படுத்திப் பார்க்கும் ஆர்வமும், முனைப்பும் இல்லாமல் போவதும் ஒரு காரணம்தான்.


கொஞ்சம் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தால் காரணம் புரியும். கா பாஸ் லங்களேவுக்கு மட்டுமில்லாமல் கையோஒடு என்று
நீட்டுவதற்கும் காரணம் புரியும்.


இசை என்பது என்ன? ஏன் அது இனிமையாக இருக்கிறது? ஒழுங்கற்றதாக இருப்பதை ஓசை என்கிறோம். ஒழுங்கோடு
வருவதை இசை என்கிறோம். இது கொஞ்சம் பண்டிதத்தனமாக இருக்கிறது. இப்படிச் சொல்லலாமா? 'ஒரு
தாளக்கட்டுக்குள்ளே பொருந்தி நடந்தால், கேட்பதற்குச் சுகமாக இருக்கிறது.' சொல்லலாம் போலத்தான் இருக்கிறது.
ஆனால், சரியாகப் புரியவில்லை. சரி. தாளக்கட்டு என்றால் என்ன? 'ஒரு குறிப்பிட்ட கால அளவுக்குள்
ஒலிக்கும் ஒலி வடிவம்' என்று சொல்லலாம், இல்லையா?


கொஞ்சம் வேறு மாதிரி சொல்லிப் பார்ப்போமா? பிரபுதேவா ஆடுகிறார். கொக்கு மாதிரி கையை வைத்துக்
கொண்டு,


ஜிங்கு சிக்கா சிக்கா - நான்
ஜொள்ளு விடும் கொக்கா


என்று தொப்பையாம்பிகையைக் கேட்கிறார். இதில், 'ஜிங்கு சிக்கா சிக்கா' ஒரு துண்டு. அடுத்த துண்டு,
'ஜொள்ளு விடும் கொக்கா'. இந்த இரண்டு துணுக்குகளும் கால அளவால் ஒரே நீளத்தை உடையவை. ('நான்' என்று
ஒரு துண்டு இருக்கிறது. அதனை ஒரு கோடு போட்டு எழுதியிருக்கிறேன். கவனித்திருப்பீர்கள். அதைப் பற்றி
அப்புறம் பார்க்கலாம். சம அளவு கால நீளம் உடைய இரண்டு வரிகளுக்கு நடுவில், அதிகப்படியாக, ஆனால்
இடைஞ்சல் இல்லாமல் வருகின்ற ஒரு துண்டு. இதைத்தான் தனிச்சொல் என்று சொல்கிறோம். அது பத்தாங் கிளாசில்
படிக்க வேண்டும். இப்போதுதான் ஒண்ணாங்கிளாசில் இருக்கிறோம்.)


கால அளவால் ஒரே நீளமா? அப்படியென்றால்? எப்படி ஒரே நீளம் என்று சொல்லமுடியும் என்று கேட்கத்
தோன்றுகிறது, இல்லையா? குறில், நெடில் என்றால் நமக்குத் தெரியும். 'அ' குறில். 'ஆ' நெடில். 'க'
குறில் 'கா' நெடில். குறில் ஒலியைக் குறிக்கும் எழுத்தைக் குற்றெழுத்து என்று சொல்கிறோம். மற்றதை
நெட்டெழுத்து என்று சொல்கிறோம். இதில் குற்றெழுத்து ஒலிக்க எடுத்துக் கொள்ளும் நேரத்தை ஒரு மாத்திரை என்று
சொல்கிறோம். நெட்டெழுத்து ஒலிக்க இரண்டு மாத்திரை காலம் தேவைப்படுகிறது. (நான் ரொம்ப
மேற்போக்காகச் சொல்கிறேன். Fine tuning எப்போது தேவையோ அப்போது முழு விவரங்களைப்
பார்ப்போம்.) குறிலும் இல்லாமல், நெடிலும் இல்லாமல் ஒர் இனம் இருக்கிறது. 'பொட்டுவைத்த முகமோ' என்று
தலைக்கு மேல் பொட்டு வைத்திருக்கும் எழுத்துகள். மெய் எழுத்து என்றும்,
ஒற்றெழுத்து என்றும் சொல்கிறோம், இல்லையா? அவை அரை மாத்திரை காலம் ஒலிப்பவை. ஆனால், சொற்களில்
அவற்றை உச்சரிக்கும் போது தேவைப்படும் காலம் அதற்கும் கீழானதே. டெசிமல் கணக்கில் பாதிக்குக் கீழே
இருந்தால் என்ன பண்ணுவோம்? விட்டு விடுவோம் இல்லையா? அது போலத்தான் இங்கேயும். அவற்றைக் கணக்கில்
சேர்த்துக் கொள்வதில்லை.


இப்போது கணக்குப் போடலாம். (ஜிங்கு சிக்கா சிக்காவை எல்லாம் கணக்குப் போட்டுப் பாக்க வேணும் என்றால்
சிரிப்பாகத்தான் இருக்கும். பொருளே இல்லாத, ஆனால், இசைக்குள் கச்சிதமாக அடங்கியிருக்கும் இந்த வரி கூட,
கணக்குக்குக் கட்டுப்பட்டதுதான்.)


நம்முடைய மாத்திரைக் கணக்குப் படி, இந்த வரியைக் கலைத்துப் போட்டுக் கூட்டுகிறேன்.


ஜி - ஒரு மாத்திரை; ங் - கணக்கில்லை; கு - ஒரு மாத்திரை; சி - ஒரு மாத்திரை; க் - கணக்கில்லை; கா
- இரண்டு மாத்திரை; சி - ஒரு மாத்திரை; க் - கணக்கில்லை; கா - இரண்டு மாத்திரை. ஆக மொத்தம்,
இந்த ஒரு வரி ஒலிக்க எடுத்துக் கொள்ளும் நேரம் எட்டு மாத்திரைப் போது. இது முதல் சுழற்சி. புரியாட்டி
தமிழ்ல சொல்றேன். முதல் சைக்கிள்.


அடுத்த சுழல் என்ன? ஜொள்ளு விடும் கொக்கா. கணக்குப் போடுங்கள். ஏழு மாத்திரை. இடம் கொஞ்ச்சம்
குறைகிறது, இல்லையா? பாடும் போது கவனியுங்கள். ஜொள்ள்ளு விடும் என்று கொஞ்சம் அழுத்திப் பாடுவார். ஒரு
துளிப்போற இடம் விடுவார். கொக்கா என்று கேட்பார். குறைகிற இந்த ஒரு மாத்திரை காலத்துக்கு
அஜிஸ்மென்ட்.


இசையில் இந்த சரிக்கட்டுதல் வேறு வேறு மாதிரி செய்யப்படும். 'தேடிப் பாத்தேன் காந்தியத்தான் காணும்' என்று
ஆடுவார் கமல். 'தேடிப் பாத்தேன்' முதல் சுழற்சி. 'காந்தியத்தான் காணும்' அடுத்த சுழற்சி. முதல் சுழற்சிக்கு
ஏழு மாத்திரை. அடுத்ததற்கு ஒன்பது மாத்திரை. சாதாரணமாக, இந்த இடத்தில் 'தேஎடிப் பாத்தேன்' என்று
நீட்டிச் சரிகட்டுவார்கள். கமல் எப்போதும் போலவே 'தேடிப் பாத்தேன்' என்றே பாடுவார். எப்படி என்பதே
புரியாது. அதே போலப் பாட முயற்சித்தால், பயிற்சி இல்லாதர்களும், விஷயம் தெரியாதவர்களும் 'என்னவோ
பண்றான், என்னன்னு புரியல' என்று விழித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். கவனிப்பவர்களுக்குத் தெரியும். கமல், முதல்
சுழற்சியை ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னால் அரை வினாடி சும்மா இருக்கிறார் என்பது கூர்ந்து கவனித்தால்தான் தெரியும்.
லலிதா ராயர் இதை 'சமத்துக்கு ஒரு இடம் தள்ளி எடுப்பது' என்பார். ஒரு இடம் தள்ளி எடுப்பது, இரண்டு இடம்
தள்ளி எடுப்பது என்பதெல்லாம் இசையில் முடியும். ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னால் ஒரு blank விட வேண்டும் என்பதை
எழுத்தில் காட்ட முடியாது. எழுத்தில் வரும்போது இந்தச் சரிக்கட்டலை வேறு மாதிரி பண்ண வேண்டியிருக்கிறது.


அப்படி முதல் துணுக்கை அட்ஜஸ்ட் பண்ணியாகி விட்டது. இரண்டாவது துணுக்கில் பார்த்தால் 'காந்தியத்தான்'
சொல்லும்போது சற்றே அவசரப்படுவதைக் கவனிக்கலாம். மீதி ஒரு மாத்திரை காலத்தை சரிக்கட்டுகிறார்.


'கையோடு கைசேர்க்கும் காலங்களே'வுக்கு வரலாமா?


மூன்று துண்டுகள் இருக்கின்றன இந்த வரியில். பாடுகின்ற விதத்தில் இல்லாமல், எழுதுகின்ற விதத்தில்
பார்க்கலாம். கையோடு. நான்கு மாத்திரை. கைசேர்க்கும். நான்கு மாத்திரை. காலங்களே. ஆறு
மாத்திரை. மூன்றாவது துண்டில் இரண்டு மாத்திரை காலம் அதிகமாக இருக்கிறது. கைசேர்க்கும்கா என்று சேர்த்துச்
சொல்லுவோம். எவ்வளவு காலம்? ஆறு மாத்திரை. இப்போது லங்களே யில் மிச்சம் இருப்பது நான்கு மாத்திரை.
குறைகின்ற இரண்டு மாத்திரை காலம்தான் அந்த பாஸ். அப்படியானால் முதல் துண்டில் நான்கு மாத்திரைதானே இருக்கிறது?
கவனித்தால் ஒன்று தெரியும். 'கையோஒஒடு' என்று நீட்டுவார். ஒவ்வொரு துண்டும் ஆறு மாத்திரை காலம்
உடையதாக ஆகிவிடும் மாயம் நிகழ்கிறது. இப்படி நீட்டுவதைத்தான் கவிதையில் 'அளபெடுத்தல்' என்கிறோம்.
இன்னிசை அளபெடை, இசை நிரை அளபெடை என்றெல்லாம் அவற்றுக்கு உட்பிரிவுகள் உண்டு. கா பாஸ் லங்களே?
வகையுளி என்ற கணக்கில் வரும். பெயர்களை மட்டும் இப்போதைக்குத் தெரிந்து கொள்வோம். அவற்றை விரிவாகப்
பின்னால் பார்க்கலாம்.


முதல் வரியில் கா லங்களே என்று உடைக்க வேண்டி வந்தது. அடுத்த வரியில் பாடுங்களே என்று ஆறு மாத்திரை
காலம் ஒலிக்கும் சொல்லை உடைக்காமல் பாடுவது எப்படி? கணக்குப் போட்டுப் பாருங்கள்.


ரொம்ப புரியாவிட்டால் கவலைப் பட வேண்டாம். பாடல் ஒலிக்கும் போது, இந்தக் குறிப்பைக் கையில் வைத்துக்
கொண்டு கவனிக்கலாம். ஒரு ஐந்தாறு பாடல்களை இப்படிக் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்துவிட்டால், எல்லாமே
வெள்ளிடை மலை. உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி. தெற்றென விளங்கா நிற்கும். :-)P


மரபுக் கவிதையில் வார்த்தைகளை உடைத்துப் போடுவது ஏன் என்பதற்குக் காரணம் இப்போது கொஞ்சம் புரிந்திருக்கும்.
ஆனால், கவிதைக்கு என்று சொற்களின் கால அளவை நிர்ணயிப்பதற்கென்று வேறு ஒரு வழியைக் கையாளுகிறோம்.
அசை என்று அதைத்தான் சொல்கிறோம்.


மாத்திரை என்றால் ஒரு மாதிரி புரிகிறதா? அடுத்த யாத்திரை அசை. அசை என்றால் நம்ம பிரகாஷ் மிகச்
சரியாகச் சொன்னது மாதிரி சிலபிள்தான். ஆங்கிலத்தில் அசை பிரிப்பதை விட, தமிழில் அசை பிரிப்பது
மிக எளிது. ஆங்கிலத்தில் prosody எனப்படும் கவிதை இலக்கணத்தில் இதைச் செய்வது கொஞ்சம் சிக்கலானது.
Twinkle twinkle little star என்று நாமெல்லாம் நர்சரியில் படித்த முதல் பாடலின் சந்தத்துக்கு
octosyllabic iambic penta meter என்று பெயர். எட்டு அசைகளைக் கொண்டது. ட்வின் க்கிள் ட்வின்
க்கிள் லீடீல் ஸ்டாஆ என்று பிரித்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்த சந்தம் தமிழிலும் இருக்கிறது. அறுசீர்
விருத்தம் என்று பெயர். அதில் ஒரு வகையில் இந்த சந்தம் பயிலும். அறுசீரில் முதல் மூன்று சீர்கள் (அதாவது
பாதி அடி), ஆங்கிலத்தில் ஆக்டோசிலபிக் ஐயாம்பிக் பென்டாமீட்டரின் முழு அடி நீளத்துக்குச் சமம். பெயரில்
எட்டு அசைகள் என்றாலும் சில அடிகளில் ஏழு அசைகள் வரும். அங்கே கவிதை இலக்கணம் வேறு மாதிரியானது.
இங்கே வேறு மாதிரியானது. தமிழில் அசை பிரிப்பது மிகச் சுலபம். அதை மட்டும் இப்போதைக்குச்
சொல்கிறேன்.


இன்னொன்று வெண்பாவுக்கும் மேற்படி சமாச்சாரங்களுக்கும் எந்தவித நேரடித் தொடர்பும் இல்லை. அப்படியானால் இவை
ஏன் என்று கேட்பீர்கள். நேரடித் தொடர்பு இல்லை என்றுதான் சொன்னேன். சுற்றி வளைத்த தொடர்பு உண்டு. நாம்
இப்போது வெண்பா எழுதுவது எப்படி என்று பார்க்கவில்லை. வெண்பா என்றால் என்ன என்பதைத்தான் பார்க்கிறோம்.
அதன் அடிப்படையான விஷயங்கள் இவை. வெண்பாவுக்கு மட்டுமல்ல; ஆசிரியப்பா, விருத்தம், சந்த விருத்தம், வண்ண
விருத்தம், கட்டளைப் பா என்று எல்லா வகைக்கும் இவைதான் அடிப்படை. Building blocks.

அன்புடன்,
ஹரி கிருஷ்ணன்.


ஆசாத், பிரசன்னா போன்ற, வெண்பா எழுதிக் கொண்டிருக்கும் கவிஞர் பெருமக்கள் கொஞ்சம் பொறுமையாக இருக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன். நான் சுற்றி வளைத்துக் கொண்டிருப்பது சொக்கன் போன்றவர்களுக்கு எரிச்சலைக் கூட மூட்டலாம். ஆனால், இங்கே இருப்பது கலந்துகட்டியான ஒரு திருக்கூட்டம். 'அண்ணா, எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாதுண்ணா. ரொம்ப அடிப்படையில இருந்து சொல்லுங்க' என்று எனக்குத் தனிமடல் அனுப்பிய என் அன்புக்குழந்தைகளுக்காகத்தான் நிதானமாகச் செல்கிறேன். இவற்றை எல்லாம் அந்தந்த இடங்களில் பின்னால் பொருத்திக்காட்டும் போது ஏனிப்படிச் செய்தேன் என்பது புரியும்.

 
An introduction to Tamil Venbaa by Mr.Hari Krishnan

Links
ARCHIVES
Saturday, March 01, 2003 / Sunday, March 02, 2003 / Monday, March 03, 2003 / Tuesday, March 04, 2003 / Wednesday, March 05, 2003 / Thursday, March 06, 2003 / Friday, March 07, 2003 / Saturday, March 08, 2003 / Thursday, March 20, 2003 / Friday, March 21, 2003 / Saturday, March 22, 2003 / Sunday, March 23, 2003 / Monday, March 24, 2003 / Sunday, April 06, 2003 /


Powered by Blogger

Listed in tamizmaNam.com, where bloggers and  
readers meet ::  தமிழ்மணம்.காம்-ல் பட்டியலிடப்பட்டு,  
திரட்டப்படுகிறது